Bu bloğun(bu böyle mi yazılıyor?) varlığını dahi unutmuştum. Yapmam gereken işlerden kaçmaya çalışırken bir anda kendimi burada buldum ve neden buraya geldiğimi de bilemiyorum. Sanırım bunalınca kaçacağım bir yer. Hayır kesinlikle bunun için gelmedim. Ne için geldiğimi bilmiyorum ancak içimden yazmak geldi vee içimden yazmak geldiği içinde bunu yazıyorum. Kimsenin okumayacağına emin olduğum için gönül rahatlığı ile yazıyorum. Gerçi internet oldukça tehlikeli bir yer ve her an her şey olabilir. Yine de buraya bulacak biri olduğunu düşünmüyorum. Yanımda dikilen kız dışında.. Gerçi ekrana bakıyor mu bilmiyorum. Dönüpte bakmadım.

Yaptığım bu kadar boş bir girişten sonra yazmam gereken önemli kısma geçmeliyim. Eğer ki hayalleriniz varsa bunları ertelemeyin. Her zaman bunları ertelemeniz gereken çok önemli sebepler varmış gibi görünür ancak geriye dönüp baktığınız zaman, aslında o kadar da önemli ve hayallerinizin veya isteklerinizin peşinden gitmenize engel olacak kadar önemli sebepler olmadığını fark edersiniz. Bu da sizi pişmanlığa, ah keşke diye ağlamalara ve depresyona sürükleyebilir. Nereden mi biliyorum? Bütün hayatım bundan ibaret. Elbetteki söylediğim şeyleri herkes yaşadı ve bunu size önceden söylemiş olan en az bir iki kişi vardır. Ancak bütün hayatınız yanlış tercihler yüzünden keşkelerle dolu olunca.. bu cümleyi nasıl bitireceğimi bilemedim.

Hayaliniz neyse peşinden gidin. Oturupta onların mucizevi bir şekilde size gelmesini beklemeyin. Zaman çok tehlikeli ve bizi umursamadan çok ama çok hızlı bir şekilde akıyor. Bir bakmışsınız başkalarının istediği şekilde yaşanmış koskacaman bir hayat geçirmişsinizdir ve aslında yapmak istediğiniz hiçbir şeyi yapamamışsınız. Hiçbir zaman geç değildir. Ancak bazen baştan başlamak için cesarete ve güce ihtiyacınız vardır. Ben korkularımın ve zayıflıklarımın içine gömüldüğüm için bunlara sahip değilim. Sadece oturdum ve onların bana gelmesini bekliyorum. Çabalamadan hiçbir şeyin gerçekleşmediğini bilmeme rağmen..

Herkese Merhaba!

Sanıyorum ki hazırlığa başladığım günden beri, sevgili öğretmenlerimin 'Did you eat sushi?' gibi sorular sormaları üzerine hayatımda ilk defa suşi denemek istedim. Elbette ki sınıfımda bulunan pek de haz etmediğim bir arkadaşımın 'I love sushi!' cümlesini sürekli tekrar etmesi üzerine daha bir çok merak ettim. Yanılmıyorsam eğer 5-6 ay boyunca sushi yemeğe gitmek için arkadaşlarımla plan yaptım ve en sonunda hiçte ummadığım bir anda en yakın arkadaşım ile denemeye gittim. Suşi denemek için ise Beşiktaş'ta bulunan Çin Büfe'ye gittik. Siparişleri alan kişi -ne yazık ki adını tam olarak hatırlayamıyorum- o kadar tatlı ve ilgiliydi ki mekana hemencecik ısınmamızı sağladı. Elbette ki ne yiyeceğimiz konusunda da çok yardımcı oldu ve ilk defa deneyeceğimiz için bizlere California Roll yememizi önerdi ki bizde bu öneriye kulak verdik. İlk deneme olarak yediğimiz suşinin yanında acılı ekşili çorba da aldık. Ancak ne yazık ki çorbanın fotoğrafını çekemeden yemeğe koyulduk. Suşiden ziyade çorbayı çok ama çok daha sevdim. Kış aylarında içilecek çorbalardan. İlk gidişim son gidişim olmadı elbette, o günün ardından birkaç defa daha gittim. Evet, sanıyorum ki artık bende 'I love sushi!' diye bağırmalıyım. Sonraki gidişlerimde ise her zaman California Roll ve ekstra bir şeyler istedik. Ekstra olarak istediklerimiz ise; dana etli erişte, moğol işi tavuk, tatlı ekşi soslu ördek. Tatlı ekşi soslu ördeği açıkçası ben pek fazla beğenemedim ancak makarnaya bayılan biri olarak elbetteki eriştesini çok sevdim. Suşi yemeseniz dahi erişte ve çorbası için gidebileceğiniz bir mekan. Moğol işi tavuğu ise ilk denediğimde çok sevmeme rağmen bir sonraki deneyişimde ilk denediğim zaman ki gibi sevemedim. Ancak tavuk parçalarının reçel ile bu denli yakışacağını asla düşünmemiştim.

Dipnot: sushi beni tam olarak doyurmadığı için ekstra bir şeyler daha sipariş ettik veya çıkışında döner yemeğe gittik. 

Elbetteki üstteki yazıyı neredeyse bir yıl evvel yazıp, taslaklara ekleyerek unutuvermişim. Tabii ki böyle yapmamın sebebi ani gelen bir şeyler paylaşma isteğinin geldiği gibi kolayca gidivermesidir. Umut ediyorum ki bugünden sonra daha aktif bir şekilde paylaşımlarda bulunabilirim. Esen kalın..

melle. rêveur 

Son yazımdan bu yana hayatımda öyle çok büyük değişiklikler olmadı. Sadece dört günlük kısa bir zaman diliminde işe başlayıp, istifa ettim. Çünkü narin bedenim bunu kaldıramadı. Hassas biriyimdir, bana iyi davranın.. Her neyse efenim kazandığım paranın bir kısmını ise bugün sizlerle paylaşacağım kitaplara ve dergilere harcadım. Aslında amacım sadece bir dergi alıp çıkmaktı ama cebimin dolu olmasının verdiği öz güven ve bonkörlükle beş kitap ve dört dergi aldım, ama almayı planladığım dergiyi almadım. Bilmiyorum ama ben bu durumu çok sık yaşıyorum. Umut ediyorum ki bunu yapan tek hasta ruhlu ben değilimdir... Aldıklarım arasından sadece Sapiens kitabı almak istediğim kitaplar listesinde vardı. Onun dışında diğerleri tamamiyle o anda karar verilip alınmış kitaplar. Elbette ki dergilerde öyle. İç mimar olacağım için mimarlık kitaplarına sıklıkla bakıp sonrasında fiyatlarının pahalılığı sebebiyle internetten sipariş ederim diyerekten hep geri yerine bırakmışımdır. Ancak dediğim gibi bonkörlüğüm tuttu ve bu sefer kitabı yerine bırakmak yerine aldım. Kürt Dili ve Edebiyatı kitabını almam ise oldukça komik bir şekilde gerçekleşti. O sıra Fransızca kitaplarına bakarken gözüme bu kitap ilişti ve içeriğini oldukça ilginç bulduğum için almaya karar verdim. 100 Güzel Kelime kitabının içini karıştırmak için elime aldım ve kitabın üslubu hoşuma gittiği için almadan geçemedim. Son olarak ise aldığım son kitap kasadayken son anda almaya karar verdiğim Gülersen Yengeçler Isırmaz kitabı meme kanseri olan kadınlarla alakalı olduğunu görünce ve arka kapağını okuyunca almadan geçemedim. Diyorum ya size dört günlük çalışmayla bonkör biri haline geldim. Eski ben olsam hepsinin adını alır sonrasında toplu olarak internetten sipariş ederdim.

Şu Kitapların dışında ise dört adet dergi aldım. Aslında Mephistoya girme amacım yalnızca bir dergiyi alıp çıkmaktı ama o dergi yerine farklı dört dergi alıp çıktım. Elbette ki bunu yapmamın sebebi, almayı planladığım derginin aslında şiir dergisi olmasıydı. Tamam aldığım dergilerden Kum Kuşu ve fütursuz da şiir dergisi ama o an almayı düşündüğüm dergiyi almak bi' gelmedi içimden. Kum Kuşu'nu ise itiraf ediyorum ki sırf dışı dizaynı için aldım. Evet. Çok minnoş ve sevimli bir kapağı vardı ve benim gibi şekilci bir insan bu dergiyi almadan yoluna devam etmesine imkan yoktu. İçeriği tamamiyle şiirlerden oluşmuyor elbette ama içeriğin çoğunluğunu şiirler oluşturuyor. Dergide en çok hoşuma giden yer ise 'hava nasıl oralarda?' kısmı oldu. Farklı sanatçıların hava ile alakalı yazıları derlenmiş ve benim için okuması oldukça keyifli oldu. 

"Havası kalabalık buraların."

Rahmi Bedreddin Deniz

"Fazla tuzlu, yaralar yangın yeri"

 "Parçalı umutlu"

 Mustafa Taştekin

Diğer dergiler ise fütursuz, samsa ve kalemderhane. Şuana kadar sadece kalemderhane'yi inceledim ve ciddi anlamda tarzını -aslında kullanmak istediğim kelime bu değildi ama kullanmak istediğim kelime hatırıma gelmedi.- çok beğendim. Tam anlamıyla dergideki bir yazıyı okudum ve bilim kurgu seven biri olarak bu tarzda bir yazıya denk gelmek çokça hoşuma gitti diyebilirim. Hikaye daha çok distopyaydı ve ciddi anlamda bana göre oldukça başarılı bir hikayeydi. Genel olarak verilmek istenen düşünce olsun ve hikayenin sonu olsun, etkileyiciydi. Atilla Ertürk'ün ilk defa bir yazısını okudum ve doğruyu söylemek gerekirse ilk defa yerli bir yazarın bilim kurgu yazısını okudum. Hikayenin adı Hayal Dükkanı ve yazıma hikayede beni en çok etkileyen kısımla son vermek istiyorum. Esen kalın efenim..

"Hayaller önce seni sonra bizi özgürleştirir. Hayal ettiklerini şimdilik gizli bir yere yaz, çiz ya da gün boyu mırıldan. Onlar bir şekilde gerçek olacak veya oldu. Tedaviye direnme. Değiştiğini gösterecek davranışlarda bulunmaya çalış ki oradan çabuk çıkabil ve görüşebilelim. Hayal kurmak için birleştik ve seninle daha da güçleneceğiz."

melle. rêveur 

Artık benim için klasikleşmiş olan, çok önceden yazılması gereken ama sürekli ertelenen bir diğer yazımdan merhabalar efenim.. Bugün kitap yorumu yapmaya karar verdim. Öyle çokta iyi yaptığım bir şey değil ama yine de yazıyorum işte.. Hiç kuşkusuz favori kitaplarda zirvedeki konumunu koruyan Harry Potter serisinin yedinci kitabı olan Lanetli Çocuk bugün ki konuğumuz. Kendileri çocukluğumun favori sinema filmi olan ve ergenliğinin vazgeçilmez parçası olan, ayrıca fantastik kurguyla haşırneşir olamama olanak sağlayan güzide serinin son kitabı. Önceki kitapların aksine hikaye türünde değilde, tiyatro türünde yazılan Lanetli Çocuk, tek oturuşta rahatlıkla okuyabileceğiniz bir eser. Yanlış hatırlamıyorsam eğer kitaplaştırılmadan önce zaten tiyatro olarak sergilenmiş ve daha sonrasında kitaplaştırdı.

Serinin bu kitabının konusunda ise baş kahramanlarımızın çocuklarını ele alıyor. Serinin son kitabını okuduğuysanız eğer, kitabın son bölümünde on dokuz yıl sonra King's Cross İstasyonundaki Hogwarts Expess'in bulunduğu 9 ¾ peronunda geçiyordu. Harry Potter çocuklarını Hogwarts'a gitmeleri için tren istasyonuna gelmişti. Lanet Çocuk'ta tam olarak bu sahneden başlamakta ve bu seferki maceraları ise Harry Potter'ın küçük oğlu Albus Severus Potter ve Draco Malfoy'un oğlu Scorpius Malfoy yaşamaktadır. En az babalarının atıldığı maceralar kadar inanılmaz ve bir o kadar ilginç maceralara atılıyorlar. Kitabı okurken çoğu zaman serinin eski kitaplarını anımsayıp buruk bir mutluluk hissettim. Adeta torunummuşcasına olan bu kitabı bir solukta okudum. Kitaba dair çok şey anlatarak büyüsünü bozmak istemiyorum. Harry Potter serisini seviyorsanız kesinlikle okumanızı temmeni ettiğim bir kitap. Bir sonraki yazımda görüşünceye kadar, esen kalın..

melle. rêveur

Ne yapacağım konusunda kararsızım..

Kendimi çokça yalnız hissediyorum. Sahip olduğum çok güzel dostluklar, imkanlar var. Lakin artık hiçbir şey beni mutlu edemiyor. Kahkahalar atarken biran da aslında pek de mutlu olmadığımın farkına varıyorum. Hayatımda eksik bir şeyler var veya mutluluğa öylesine doydum ki artık hiçbir şey beni mutlu etmeye yetmiyor. Yeni dostluklara veyahut farklılıklara ihtiyacım var, ama onların bana ihtiyacı var mı acaba? Aklıma yapabileceğim onlarca şey geliyor. Yapabileceğim yeni şeyler araştırıyorum, bilgi ediniyorum, planlıyorum.. ama bir türlü gerçekleştiremiyorum. Farklı şeyler yapmak istiyorum ancak bir yanımda hiçbir şey yapmadan öylece oturup duvarları seyre dalıp asla gerçekleşemeyecek şeyleri hayal etmek istiyor ki tercihim her zaman ikinciden yana oluyor. Düşlediğim hayallerin gerçekleşemeyeceğinin farkına varınca ise mutsuzluk ve umutsuzluk tekrardan bütün bedenimi sarmalıyor. Ardından tekrar ilk seçeneğe yöneliyorum ve yeniden araştırıyorum, bilgi ediniyorum, planlıyorum.. ama yine gerçekleştiremiyorum. Yine bir şekilde vazgeçiyorum veyahut karasız kalıyorum. Şu boktan döngüden bir türlü kurtulamıyorum. Kuyruğunu yiyen yılan misali sürekli aynı şeyleri yapıyorum ve bundan kurtulamıyorum. 

Koskaca bir kalabalık içerisinde yapayalnız kalırsın ya hani, işte ben uzun süredir bu ruh hali içerisindeyim. Yapayalnız, umutsuz, mutsuz ve sıkkın. Sahi bundan kurtulabilmek için ne yapmalı? Çabalamalı mı yoksa boş verip mutsuzluğu izlemeli mi? Bilemiyorum. Sanırım çokça kararsız ve mütemadiyen yalnızım.

melle. rêveur

Okulların kapanıp, yarıyıl tatilinin başlamasına az kalınca kara kara tatilde ne yapacağımı düşünmeye başladım. Aklıma pek çok fikir geldi ve bu fikirlerin büyük bir çoğunluğu yurt dışından ibaretti, ama en sonunda kararım elbetteki halamların da teklifiyle Diyarbakıra gitmekten yana oldu. Daha öncede Diyarbakır'da bulunmuştum ancak kısıtlı bir zamanımız olduğu için çok fazla bir şey yapamadan hemencecik oradan ayrılmıştık. Hal böyle olunca bu sefer de gitmeden önce ufak bir araştırma yapmak istedim. Elbette ki google'a 'Diyarbakır'da gidelecekler' yazdım. Oldukça yaratıcı biriyimdir. Gidilecek tarihi pek çok yer çıktı. En başta On Gözlü Köprü, Surlar, Eski Cezaevi, Dağ Kapı, Ulu Camii, sanatçıların isimlerini taşıyan müzeler olmak üzere gidilecek pek çok yer vardı. Ancak benim en çok gitmek istediğim yer Hevsel Bahçeleri ve Çayönüydü. Ne yazık ki hava şartlarının kötülüğü sebebiyle gidebilmemiz pek olası değil, ancak umut ediyorum ki hava şartlarına rağmen orayı görebileceğim. Her neyse efenim Ocak ayının 21'inde akşama doğru Diyarbakır'a vardık. Biraz geç gittiğimiz ve yol yorgunu olduğumuz için hemen uyuyup dinlendik. Ertesi gün ise kahvaltıdan hemen sonra hazırlanıp kendimizi Diyarbakır'ın Suriçi olarak geçen ilçesinin -sanırım ilçe deniyordu- sokaklarına bıraktık. Tam olarak gezmeye Dağkapı'dan başladık.

Sanırsam Diyarbakır'daki hanların tamamı bu lokasyonda bulunuyor. Etraf neredeyse kalabalık sayılırdı. Kuzenimin ve halamın söylediğine göre eskiden bu sokaklar daha kalabalık olurmuş ama geçen sene yaşanan olaylardan sonra artık böyle bir şeyin pek mümkün olmadığını söylediler. Doğal olarak insanlar artık buralardan çekilmiş ve yeni Diyarbakır olarak geçen Diclekent taraflarına gitmeyi tercih ediyorlarmış. Görsellerde de göreceğiniz üzere olaylar bitmesine rağmen halen belirli sokaklar taştan duvarlara kapatılmış. Yine kuzenimin söylediğine göre oralar halen tam olarak güvenli değilmiş. Elbette aslında ne olduğunu hiçbirimiz bilemeyiz. Beni üzen tek şey ise duvarlarla kapatılmış sokak girişinde her şeyden bir haber oyun oynayan çocuklar oldu. 

Suriçi çarşısında gezdikten sonra aşağıya inip surların bulunduğu yere geldik. Keçi burcu mutlaka bakılması gereken bir yermiş. Ee, madem mutlaka görülmesi gerekiyor bizde gidip görelim dedik. Bir önceki sene yaşanan olaylar sebebiyle belli kısımları kapalıydı. Doğal olarak bizde açık olan kısımları gezdik. İnanılmaz bir doğa manzarasına sahip. Eğer ki keçi burcuna gidip bakacağım diyorsanız lütfen giydiğiniz ayakkabılara dikkat ediniz. Zira ablamın topukluları sebebiyle gezintimizi kısa kesmek durumunda kaldık.

Kısa süren bir gezinti dahi olsa benim için yine de güzel geçti. Ben genellikle surun duvarlarını incelemek ve manzara karşısında büyülenmekle meşguldüm. Kusursuz ve ihtişamlı değildi ama betonarme bir şehirden gelmiş benim için fazlasıyla çıplak ve kusurluydu, ben her zaman kusurlu güzelliklerden etkilenmiş biri olmuşumdur. Her zaman ki gibi kendimi tam olarak açıklayamadım ama olsundu, en azından deniyorum. Kusurlu ama güzel olan manzarayı kirleten sadece iki faktör vardı onlarda; kirlilik ve çirkin mimariler. Çevre temizliğine yeterince önem verilmiş ve böylesine güzel doğal bir manzarayı kar amaçlı yapıldığı belli olan saçma mimarilerle kirletilmemiş olsaydı, inanıyorum ki atmosferi çok daha farklı olurdu.

Surları gezdikten sonra ise bir şeyler içmek için Sülüklü Han'a geçtik. Ne yazık ki telefonumun şarjı az olduğu için çok fazla fotoğraf çekemedim. Çekmiş olduğum fotoğrafların pek çoğu kötü olduğu için paylaşmamamın sizlerin göz sağlığı açısından daha iyi olacağı kanaatine vardım ve paylaşmayacağım. Mekan hakkında bilgi verecek olursam, otantik bir atmosfere ve dizayna sahip. Yemeklerinin nasıl olduğu hakkında bir fikrim yok, ama çoğunluk bu mekana şarap veyahut kahve çeşitleri için geliyor. Biz kahve çeşitlerinden menengiç kahvesi ve klasik türk kahvesini denedik. Büyük bir kahve gurusu olmadığım için kahvenin tadı için sadece sıradan kahve işte güzeldi, diyebileceğim. Üzgünüm, daha fazla yorum yapmak isterdim ama bilgisizim. Mekanla alakalı tek sorun ise dışarıda oturduğumuz için biraz üşümüş olmamızdı, onun dışında çokça sevdik ve hemen çıkışında kitapçı vardı. Gidecek olursanız eğer oraya da bir göz atın derim. Şimdilik diyeceklerim bu kadar. Diyarbakır'da gitmek istediğim pek çok yer var ama ne kadarına gidebileceğim veyahut ne kadarını blogumda paylaşacağım bilmiyorum. Şimdilik bu kadar, bir sonraki yazımda görüşmek üzere, esen kalın efenim..

Yine yeniden merhabalar. Kütüphanemdeki kitaplardan birini okumak yerine Tüyaptan aldığım yeni kitaplardan birini okumaya karar verdim ve tercihim Fahrenheit 451 oldu. Distopyaları pek sevmem ama yine de merak ettiğim eserlerden biriydi. Tüyap'a gitmeden önce instagramdan bir kaç kişiden kitap önerisi istedim ve cevap verenler arasında murekkep isimli kullanıcı bana bana kara dörtleme diye geçen dört distopya eserini önerdi ki elbette bunlar arasında Fahrenheit 451 de vardı. Kara dörtleme olarak geçen bu eserler; Yevgeni Zamyatin - Biz, Aldous Huxley - Cesur Yeni Dünya, George Orwell - 1984 ve Ray Bradbury - Fahrenheit 451.  

 

Kitabı ilk okumaya başladığımda anlamakta zorlandığımı itiraf etmeliyim. Hatta okuduğum gibi hemen anlamadığım içinde kendime öfkelenmeden edemedim. Bunun üzerine birde kitabı okumaya başladığım zaman ablamın konuşası tuttu ve kitabı anlamak daha da güçleşti. Sonunda ablamı susturup kitaba yoğunlaştım. İlk başlarda belki de anlamadığım içindir sıkıcı gelen kitap ilerledikçe beni kendine bağladı ve kitabı elimden bırakamaz oldum. Kitaptaki dünyada artık insanlar kitap okumak istemiyor ve devlette kitap okunmasını yasaklıyor. Evler artık ateşe dayanıklı olduğu içinde itfaiyecilere yeni bir görev veriliyor. Kitapları yakmak. Sevgili baş kahramanımız Guy Montag da bir itfaiyeci. Eşi ise oturma odasındaki televizyon ünitesine bağımlı yaşayan bir kadın. Montag, pek düşünmeyen ve işini severek yapan bir adamdı. Ateşin büyüleyici olduğunu ve mutlu olduğuna inanıyordu, ta ki Clarisse McClellan ile karşılaşıncaya kadar. Clarisse onun aksine çok fazla düşünen ve her şeyi sorgulayan henüz on yedi yaşında bir kızdı. Onunla yaptığı kısa yürüyüşler sonunda Montag artık önceden olduğu adam değildi. Yaptığı her şeyi sorguluyor ve mutlu olmadığını artık biliyordu. Çok fazla spoiler vermek istemiyorum bu yüzden kurgudan ziyade yorumlarımdan ve bende uyandırdığı hislerden bahsetmek istiyorum. Kendimi o zaman düşündüm ve hiç kitap okumamış biri olarak Guy Montag kadar cesur olur muydum, bilemiyorum. Belki de bende televizyon ünitelerine bağımlı yaşayan ve 'aile' ile vakit geçirip etrafımda olanlardan bir haber yaşayan zavallı insanlardan olurdum ve beni en çokta bu korkutuyor. Bu distopya Bradbury'in yaşadığı dönemi gözlemlemeleri üzerine yazılmış ve bu da demek oluyor ki aslında eserde geçen olaylar gerçekte olabilirdi ve beni korkutan şeyde bu oldu. Dediğim gibi distopyalardan hoşlanmam, bunun sebebi de olabilecek kötü şeyleri yansıtmalarıdır ve ben ütopya insanıyımdır. Yine de bu romanı okumanızı tavsiye ederim. Dünyaya, insanlara, kitaplara ve kendinize daha farklı bakmanızı sağlayacağına inanıyorum. Olduğunuz insanı, yapmakta olduğumuz her şeyi ve mutlu olup olmadığınızı sorgulamaya başlıyorsunuz. Kendimizi keşfetmemiz de ve en azından dünyamız için daha yararlı olmamız da bize yardımcı olacak bir eser olduğunu düşünüyorum. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, esen kalın efenim...

melle. rêveur

Kendimi bildim bileli her zaman hayvanlardan korkmuşumdur ki bu konuda yaşadığım bir travmada yok. Niçin veya neden korktuğumu bilmiyorum. Yalnızca korkuyorum. Belki de küçükken bu sevginin aşılanmaması veya korkumla yüzleşmemiş olmamdır. Kim bilir.. Hayvanları aslında çok severim ama onlara dokunmaya veya bana yaklaşmalarından aşırı derecede korkardım. Başta da söylediğim gibi nedenini bende bilmiyorum. Neyse efenim, iki yıla yakın bir süredir petarkadaş diye bir sitede düzenli olarak kedi veya köpek ilanlarına bakarak onlarla uzaktan bir aşk yaşıyordum ki kediler favorimdir bu arada. Bu pazartesi bir kedi ilan gördüm ve fotoğraftaki kediye ilk görüşte vuruldum. O kadar masum, hüzünlü ve tatlı bakıyordu ki bütün korkuma rağmen onu sahiplenmek istedim. Ancak çok önceden araştırmıştım ve bazıları hayvan korkusunu yenmek için hayvan sahiplenilmesini önerirken bazıları ise bunun hiçte sağlık olmadığını savunuyorlardı. Bende ilandaki numaraya mesaj atıp bu konuda o kişiye danıştım ve beni hayvan korkumu yenmem için baya yüreklendirdi ama ne yazık ki aşık olduğum kedi sahiplenilmişti. Buna üzüldüm ama yine de umarım yeni evinde çok mutlu olur.. Konuya geri dönecek olursak ertesi gün okul dönüşü dışarı çıktım ve yarım saat veya bir saat boyunca dolandıktan sonra gözüme kestirdiğim bir kedinin yakınındaki bir banka oturdum. Uzun süre kediyi izledikten sonra kediyi sevme cesaretinde bir türlü bulunamadım ve ablamı aradım. Bana kediye yaklaşmamı ve ona bakmamı söyledi. Zaten kediye yaklaşıp baktığım zaman kedinin yanıma geleceğini söyledi. İlk başta biraz çekinsem de ayağa kalktım ve kedinin yanında durduğu banka oturup ona baktım. Kedi aniden kafasını çevirdi ki bu daha çok korkmama sebep oldu. Ardından yanıma gelip bacaklarımın arasından geçtiği sırada bende elimle başını ve sırtını okşadım. Ona dokunduğumda hissettiğim korkunun tarifi yoktu ama korkumu azda olsa yendiğim için az da olsa mutluydum. Ardından hemen kalktım ve sokağın aşağısına doğru indim. Orada çok sevimli bir yavru kedi gördüm. Ona yaklaştım ve o da hemen yanıma geldi. İlk sevdiğim kediye oranla küçük yavru kediyi daha çok sevdim. Sırtını, başını ve kuyruğunu okşadım. Bacaklarımın arasından geçerek oyun oynamasına için verdim ve onu sevdiğim için çok sevinen küçük kedi ellerime doğru zıplamaya başlayınca biraz korktum ve bugünlük bu kadar yeter diyerekten kediyi son kez sevip ondan uzaklaşıp eve gittim. Ancak şunu söylemem gerekiyor ki büyük kediyi sevdiğim sıra korku ve heyecan dışında pek bir şey hissetmedim. Ama yavru kediyi sevdiğim sıra içimde korku olasa da ona dokunduğum için o kadar mutlu oldum ki bu mutluluğu kelimelere dökebileceğimden emin değilim. Hayatımda ilk kez bir korkumla yüzleştim ve yanımda kimse olmadan tek başıma yapabildiğime halen inanamıyorum. Elbette görüştüğüm hanımefendi ve ablamın desteği olmadan yapamazdım. Korkumu tam anlamıyla atlattıktan sonra ise bir kedi sahiplenmeyi düşünüyorum. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, esen kalın efenim..

melle. rêveur

Bugün sizlere geçen yaz geçerken bir uğrayalım dediğimiz ve iyi ki de uğradığımız Halfeti'den birkaç kare paylaşmak istiyorum. Her ne kadar uzun uzun anlatmak istesem de üzerinden epey vakit geçtiği için ne yazık ki hatırımda o güne dair net bir şey yok. Bu yüzden sizleri o günden kalan fotoğraflarla baş başa bırakıyorum ve bir sonraki yazımda görüşmek üzere, esen kalın.

melle. rêveur