Herkese Merhaba!

Her ne kadar klasik olan heyecanlı ve enerjik olduğunu düşündüğüm 'Herkese Merhaba!' ile giriş yapmış olsam da kendimi uzun süredir, yorgun ve tükenmiş hissediyorum. Neden bir anda böylesine melankolikleştiğimi bilmiyorum. Çok severek yaptığım şeylere olan ilgimi kaybettim ve artık hayattan zevk alamamaya başladım. 'Eksik olan şey neydi?' Sürekli olarak zihnimin içerisinde dönüp dolaşan şu sorunun cevabını halen bulabilmiş değilim. Ne yapmalıyım veya ne yapmamalıyım? Hiçbir şeye cevap bulamamak beni çıldırtıyor. Depresyonda olduğumu düşünüyordum, elbette bunu kanıtlamak için internette pek çok test çözdüm ve sonuç aşırı derece depresif tarzı bir şey çıkmıştı. Tam olarak ne yazıyordu ama oldukça depresyondaydım teste göre. Her neyse bende psikologa gittim ve bu konuyu onunla tartıştım. Bana 10 Yıl sonra kendini nerede görüyorsun, Melle'cim dedi ve bende bütün hayallerimi, ideallerimi, planlarımı hepsini sıraladım. Sonuç; depresyonda değilmişim. Neden mi? Çünkü depresyonda olan biri hayata dair bütün umutlarını kaybetmiş ve gelecekte kendini hiçbir yerde göremezmiş. Yani sadece melankolik bir ruh hali içerisindeymişim.

Şu sıralarsa çoğunlukla tek başıma etrafta dolanıyorum, belki bir umut sorunlarıma bir cevap bulabilirim diye. Ancak halen bir şey bulabilmiş değilim. Ders çıkışı arkadaşlarım bir şeyler yapmayı öneriyor ama benim tek istediğim kulaklıklarımı takıp saatlerce bilmediğim sokaklarda yürüyüp kendimi bulmak, ama ne yazık ki dediğim gibi halen kendimi bulabilmiş değilim. Genellikle Taksim'den Galata'ya, Galata'dan Karaköy'e, Karaköy'den ise Eminönü'ne doğru yürüyorum. Yürürken bir yandan müzik dinliyor bir yandan ise insanları inceliyorum. Hayatlarının nasıl olduğunu tahmin etmeye çalışıyorum hatta bazen kendimi öylesine kaptırıyorum ki kendi sorunlarımı unutuyorum. 

melle. rêveur

Hello Everyone!

I'm Mademoiselle Rêveur, of course this is my nickname. I study at prep school and I need English practice. That's why I decided to write some little English article on the  my blog. Maybe these articles help to me, but I don't know. This is my first step in my English writing. In this article, I'd like to introduce myself to you. I'm 20 years old and I live in Istanbul with my family. Sometimes I love Istanbul, but sometime I hate Istanbul. There are many beautiful places to see and visit here. For example; Basilica Cistern -there is the head of Medusa-, Ayasofya or Hagia Sophia, Grandbazaar, Dolmabahçe Place... But there are tourist places. My favourite places are Karaköy, İstiklal Street and Kadıköy. There are very nice cafes to go in Karaköy. I suggestion you go to Press Karaköy, FiLBooks and Ot Cafe, because these are my favourite places. Anyway I keep on talking about myself. My dream job is architecture but I'm an interior architecture student. I have got a lot of hobbies. My hobbies are taking photo, reading book, meeting a new people, walking alone sometimes, writing about anything, listening to music in different styles, watching TV series and movies. I like to read a science fiction and detective novel. My favourite series are Doctor Who and Orphan Black. Really, I love them. I guess that's enough for now. Discuss in my next post..

I hope this paragraph is correct. If not correct, please help me to fix my mistakes. 

melle. rêveur

Ne güzel söylemiş Cahit Külebi.. Öyle değil mi? Oldum olası huzur bulduğum tek yer denizdir. Bunun nedeni belki de mavinin verdiği katıksız huzurdur, bilmiyorum. Eğer ki o gün mutsuz isem hemen kendimi bir sahil kenarına atarım ama yok gidemiyorsam ki eğer başımı kaldırır gökyüzünde huzuru bulurum. Evet, beni iyi hissettiren şey mavi. Sanırım bu yüzden de en çok gökyüzünü bulutları ve denizi fotoğraflıyorum. Sahil kenarında bir bankta tek başıma öylece oturup hüznümü doruklarına kadar yaşayıp ardından tuhaf bir rahatlama, hafifleme hissi gelir. Hüznümü yaşadığım için mi mutlu oluyorum yoksa artık hüzünlenemeyecek kadar hüzünlendiğim için mi? Belki de artık hüzünlenmemi gerektirecek bir sebep kalmadığı içindir. Ne çok hüzün yazmışım öyle.. Ah, ama hayatın kendisi de hüzünlü değil midir? Bu sözümden dolayı sürekli sızlanan biri olduğumu düşünmeyin sakın. Aslında hayatı severim. Yalnızca hayatın hüzünlü kısmını kimi zaman daha bi' çok sever ve sahiplenirim. 

melle. rêveur   

Herkese Merhaba!

Oldukça sıkıcı bir başlangıç olacak ama uzun bir aradan sonra tekrardan merhabalar efenim. Aslında bloga daha çok vakit ayırmak istesem de zaman bulamamam veya sebepsiz bunalımlarım yüzünden bir türlü vakit ayıramıyordum. Kendime en az zilyon kez tekrar ettiğim sözü yeniledim ve 'Artık düzenli olarak yazı yazacağım. Bu sefer kesin yapacağım!' dedim ve kolları sıvadım. Bu sefer başaracağımdan eminim. Yani umarım..

Lafı fazla uzatmaya gerek yok. Hazırlık sınıfında olduğum için artık ingilizce de bir şeyler karalamaya karar verdim. Elbette yazı çokça hatalı olabilir ve gördüğünüz hatalar olursa bana söylerseniz eğer çok müteşekkir olurum efenim.. Blogun içeriğini değiştirmeyi düşünmüyorum. Yine kitaplar -tabi bi' zahmet artık okumaya başlarsam-, filmler, kendi çapımda yazdığım ufak tefek yazılar, fotoğraflayabilirsem gittiğim yerler, zayıflamayı başarabilirsem belki stil postları ama bundan pek emin değilim, okuldan fırsat bulup tembelliği bırakırsam yemek tarifleri, eskiz kursuna başladığım için belki beceriksiz birkaç adet çizim.. Kısacası en az ruhum kadar tutarsız ve dengesiz bir blog olacak. Elbette üşengeçliği bir kenara bırakıp başarabilirsem. Şimdilik esen kalın efenim, bir sonraki yazımda görüşmek üzere ^^

melle. rêveur  

Şu hayatta sizce en zor şey nedir? Uzun bir süredir hayalini kurduğunuz bir şeyden vazgeçmek mi, yoksa her şeyi geride bırakıp yeni bir hayale yelken açmak mı? Benim için her ikisi de çok zor ve ne gerçekleşmesi oldukça zor olan hayalimden vazgeçebiliyorum ne de yeni bir hayal kurabiliyorum. Kendimi boşlukta ve değersiz hissediyorum. Bunun için ise en çokta kendime kızgınım, öfkeliyim. Öfkem öylesine güçlü ki ağlamamak için kendimi zor tutuyorum ki az önce göz yaşlarıma yenik düştüm. Ağladığımı itiraf etmek bile utanç verici geliyor. Bu yazıyı yazarken dahi hayalimin gerçekleşemeyecek olması öfkemi tekrardan canladırıyor ve göz pınarlarımdan aşağıya düşmek isteyen göz yaşlarımı geriye itiyorum ama biliyorum ki buna da yenik düşüp kaybedeceğim ve göz yaşlarım serbest kalacak. Bu denli zayıf ve çaresiz biri olmam.. Sanırım beni en çok kızdıran da zayıf biri olduğumu bilmek ve bu değiştirebilmek için hiçbir çaba sarf etmemek. Buradaki en büyük suçlu benim ancak elbette ki buna sebep olanlarda var ve onlara bunun için izin veren de yine benim. Her halükarda hata hep bende. Düşünmeden edemiyorum, nasıl oluyor da her şeyin farkında olup da hiçbir çaba sarfetmem. Böylesine bir çelişkinin cevabını bilen var mı? Nasıl oluyor da her şeyin farkında olmamıza rağmen hiçbir şey yapmıyoruz. Diğer insanlar başarılıyken biz neden başarısızız?

Her insan dünyaya belirli sebepler için gelir. İyi veyahut kötü şeylere sebep olmak için. Ben buna inanıyorum. Herkesin doğumunun bir sebebi var. Boşuna bu dünyaya gelmedik, öyle değil mi? Sürekli aklımı kurcalayan düşüncelerden biri de işte bu. Ne iyi bir şey yapıyorum ne de kötü bir şey. Tamamıyle boş yaşıyorum. Hiçbir işe yaramıyorsam o halde niçin geldim bu dünyaya? Yapabileceğim en iyi şey öldükten sonra organlarımı bağışlamak olsa gerek? Bilemiyorum çoğu zaman doğmamış olmam gerekiyormuş veya hemen şuan ölmem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Başkalarına ya da en azından kendim için yararlı bir şey yapamamak beni kahrediyor ve ölme isteği uyandırıyor ama ne yazık ki kendime zarar veremeyecek kadar da inançlı biriyim..

melle. rêveur