Son yazımdan bu yana hayatımda öyle çok büyük değişiklikler olmadı. Sadece dört günlük kısa bir zaman diliminde işe başlayıp, istifa ettim. Çünkü narin bedenim bunu kaldıramadı. Hassas biriyimdir, bana iyi davranın.. Her neyse efenim kazandığım paranın bir kısmını ise bugün sizlerle paylaşacağım kitaplara ve dergilere harcadım. Aslında amacım sadece bir dergi alıp çıkmaktı ama cebimin dolu olmasının verdiği öz güven ve bonkörlükle beş kitap ve dört dergi aldım, ama almayı planladığım dergiyi almadım. Bilmiyorum ama ben bu durumu çok sık yaşıyorum. Umut ediyorum ki bunu yapan tek hasta ruhlu ben değilimdir... Aldıklarım arasından sadece Sapiens kitabı almak istediğim kitaplar listesinde vardı. Onun dışında diğerleri tamamiyle o anda karar verilip alınmış kitaplar. Elbette ki dergilerde öyle. İç mimar olacağım için mimarlık kitaplarına sıklıkla bakıp sonrasında fiyatlarının pahalılığı sebebiyle internetten sipariş ederim diyerekten hep geri yerine bırakmışımdır. Ancak dediğim gibi bonkörlüğüm tuttu ve bu sefer kitabı yerine bırakmak yerine aldım. Kürt Dili ve Edebiyatı kitabını almam ise oldukça komik bir şekilde gerçekleşti. O sıra Fransızca kitaplarına bakarken gözüme bu kitap ilişti ve içeriğini oldukça ilginç bulduğum için almaya karar verdim. 100 Güzel Kelime kitabının içini karıştırmak için elime aldım ve kitabın üslubu hoşuma gittiği için almadan geçemedim. Son olarak ise aldığım son kitap kasadayken son anda almaya karar verdiğim Gülersen Yengeçler Isırmaz kitabı meme kanseri olan kadınlarla alakalı olduğunu görünce ve arka kapağını okuyunca almadan geçemedim. Diyorum ya size dört günlük çalışmayla bonkör biri haline geldim. Eski ben olsam hepsinin adını alır sonrasında toplu olarak internetten sipariş ederdim.

Şu Kitapların dışında ise dört adet dergi aldım. Aslında Mephistoya girme amacım yalnızca bir dergiyi alıp çıkmaktı ama o dergi yerine farklı dört dergi alıp çıktım. Elbette ki bunu yapmamın sebebi, almayı planladığım derginin aslında şiir dergisi olmasıydı. Tamam aldığım dergilerden Kum Kuşu ve fütursuz da şiir dergisi ama o an almayı düşündüğüm dergiyi almak bi' gelmedi içimden. Kum Kuşu'nu ise itiraf ediyorum ki sırf dışı dizaynı için aldım. Evet. Çok minnoş ve sevimli bir kapağı vardı ve benim gibi şekilci bir insan bu dergiyi almadan yoluna devam etmesine imkan yoktu. İçeriği tamamiyle şiirlerden oluşmuyor elbette ama içeriğin çoğunluğunu şiirler oluşturuyor. Dergide en çok hoşuma giden yer ise 'hava nasıl oralarda?' kısmı oldu. Farklı sanatçıların hava ile alakalı yazıları derlenmiş ve benim için okuması oldukça keyifli oldu. 

"Havası kalabalık buraların."

Rahmi Bedreddin Deniz

"Fazla tuzlu, yaralar yangın yeri"

 "Parçalı umutlu"

 Mustafa Taştekin

Diğer dergiler ise fütursuz, samsa ve kalemderhane. Şuana kadar sadece kalemderhane'yi inceledim ve ciddi anlamda tarzını -aslında kullanmak istediğim kelime bu değildi ama kullanmak istediğim kelime hatırıma gelmedi.- çok beğendim. Tam anlamıyla dergideki bir yazıyı okudum ve bilim kurgu seven biri olarak bu tarzda bir yazıya denk gelmek çokça hoşuma gitti diyebilirim. Hikaye daha çok distopyaydı ve ciddi anlamda bana göre oldukça başarılı bir hikayeydi. Genel olarak verilmek istenen düşünce olsun ve hikayenin sonu olsun, etkileyiciydi. Atilla Ertürk'ün ilk defa bir yazısını okudum ve doğruyu söylemek gerekirse ilk defa yerli bir yazarın bilim kurgu yazısını okudum. Hikayenin adı Hayal Dükkanı ve yazıma hikayede beni en çok etkileyen kısımla son vermek istiyorum. Esen kalın efenim..

"Hayaller önce seni sonra bizi özgürleştirir. Hayal ettiklerini şimdilik gizli bir yere yaz, çiz ya da gün boyu mırıldan. Onlar bir şekilde gerçek olacak veya oldu. Tedaviye direnme. Değiştiğini gösterecek davranışlarda bulunmaya çalış ki oradan çabuk çıkabil ve görüşebilelim. Hayal kurmak için birleştik ve seninle daha da güçleneceğiz."

melle. rêveur 

Artık benim için klasikleşmiş olan, çok önceden yazılması gereken ama sürekli ertelenen bir diğer yazımdan merhabalar efenim.. Bugün kitap yorumu yapmaya karar verdim. Öyle çokta iyi yaptığım bir şey değil ama yine de yazıyorum işte.. Hiç kuşkusuz favori kitaplarda zirvedeki konumunu koruyan Harry Potter serisinin yedinci kitabı olan Lanetli Çocuk bugün ki konuğumuz. Kendileri çocukluğumun favori sinema filmi olan ve ergenliğinin vazgeçilmez parçası olan, ayrıca fantastik kurguyla haşırneşir olamama olanak sağlayan güzide serinin son kitabı. Önceki kitapların aksine hikaye türünde değilde, tiyatro türünde yazılan Lanetli Çocuk, tek oturuşta rahatlıkla okuyabileceğiniz bir eser. Yanlış hatırlamıyorsam eğer kitaplaştırılmadan önce zaten tiyatro olarak sergilenmiş ve daha sonrasında kitaplaştırdı.

Serinin bu kitabının konusunda ise baş kahramanlarımızın çocuklarını ele alıyor. Serinin son kitabını okuduğuysanız eğer, kitabın son bölümünde on dokuz yıl sonra King's Cross İstasyonundaki Hogwarts Expess'in bulunduğu 9 ¾ peronunda geçiyordu. Harry Potter çocuklarını Hogwarts'a gitmeleri için tren istasyonuna gelmişti. Lanet Çocuk'ta tam olarak bu sahneden başlamakta ve bu seferki maceraları ise Harry Potter'ın küçük oğlu Albus Severus Potter ve Draco Malfoy'un oğlu Scorpius Malfoy yaşamaktadır. En az babalarının atıldığı maceralar kadar inanılmaz ve bir o kadar ilginç maceralara atılıyorlar. Kitabı okurken çoğu zaman serinin eski kitaplarını anımsayıp buruk bir mutluluk hissettim. Adeta torunummuşcasına olan bu kitabı bir solukta okudum. Kitaba dair çok şey anlatarak büyüsünü bozmak istemiyorum. Harry Potter serisini seviyorsanız kesinlikle okumanızı temmeni ettiğim bir kitap. Bir sonraki yazımda görüşünceye kadar, esen kalın..

melle. rêveur

Yine yeniden merhabalar. Kütüphanemdeki kitaplardan birini okumak yerine Tüyaptan aldığım yeni kitaplardan birini okumaya karar verdim ve tercihim Fahrenheit 451 oldu. Distopyaları pek sevmem ama yine de merak ettiğim eserlerden biriydi. Tüyap'a gitmeden önce instagramdan bir kaç kişiden kitap önerisi istedim ve cevap verenler arasında murekkep isimli kullanıcı bana bana kara dörtleme diye geçen dört distopya eserini önerdi ki elbette bunlar arasında Fahrenheit 451 de vardı. Kara dörtleme olarak geçen bu eserler; Yevgeni Zamyatin - Biz, Aldous Huxley - Cesur Yeni Dünya, George Orwell - 1984 ve Ray Bradbury - Fahrenheit 451.  

 

Kitabı ilk okumaya başladığımda anlamakta zorlandığımı itiraf etmeliyim. Hatta okuduğum gibi hemen anlamadığım içinde kendime öfkelenmeden edemedim. Bunun üzerine birde kitabı okumaya başladığım zaman ablamın konuşası tuttu ve kitabı anlamak daha da güçleşti. Sonunda ablamı susturup kitaba yoğunlaştım. İlk başlarda belki de anlamadığım içindir sıkıcı gelen kitap ilerledikçe beni kendine bağladı ve kitabı elimden bırakamaz oldum. Kitaptaki dünyada artık insanlar kitap okumak istemiyor ve devlette kitap okunmasını yasaklıyor. Evler artık ateşe dayanıklı olduğu içinde itfaiyecilere yeni bir görev veriliyor. Kitapları yakmak. Sevgili baş kahramanımız Guy Montag da bir itfaiyeci. Eşi ise oturma odasındaki televizyon ünitesine bağımlı yaşayan bir kadın. Montag, pek düşünmeyen ve işini severek yapan bir adamdı. Ateşin büyüleyici olduğunu ve mutlu olduğuna inanıyordu, ta ki Clarisse McClellan ile karşılaşıncaya kadar. Clarisse onun aksine çok fazla düşünen ve her şeyi sorgulayan henüz on yedi yaşında bir kızdı. Onunla yaptığı kısa yürüyüşler sonunda Montag artık önceden olduğu adam değildi. Yaptığı her şeyi sorguluyor ve mutlu olmadığını artık biliyordu. Çok fazla spoiler vermek istemiyorum bu yüzden kurgudan ziyade yorumlarımdan ve bende uyandırdığı hislerden bahsetmek istiyorum. Kendimi o zaman düşündüm ve hiç kitap okumamış biri olarak Guy Montag kadar cesur olur muydum, bilemiyorum. Belki de bende televizyon ünitelerine bağımlı yaşayan ve 'aile' ile vakit geçirip etrafımda olanlardan bir haber yaşayan zavallı insanlardan olurdum ve beni en çokta bu korkutuyor. Bu distopya Bradbury'in yaşadığı dönemi gözlemlemeleri üzerine yazılmış ve bu da demek oluyor ki aslında eserde geçen olaylar gerçekte olabilirdi ve beni korkutan şeyde bu oldu. Dediğim gibi distopyalardan hoşlanmam, bunun sebebi de olabilecek kötü şeyleri yansıtmalarıdır ve ben ütopya insanıyımdır. Yine de bu romanı okumanızı tavsiye ederim. Dünyaya, insanlara, kitaplara ve kendinize daha farklı bakmanızı sağlayacağına inanıyorum. Olduğunuz insanı, yapmakta olduğumuz her şeyi ve mutlu olup olmadığınızı sorgulamaya başlıyorsunuz. Kendimizi keşfetmemiz de ve en azından dünyamız için daha yararlı olmamız da bize yardımcı olacak bir eser olduğunu düşünüyorum. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, esen kalın efenim...

melle. rêveur