Okulların kapanıp, yarıyıl tatilinin başlamasına az kalınca kara kara tatilde ne yapacağımı düşünmeye başladım. Aklıma pek çok fikir geldi ve bu fikirlerin büyük bir çoğunluğu yurt dışından ibaretti, ama en sonunda kararım elbetteki halamların da teklifiyle Diyarbakıra gitmekten yana oldu. Daha öncede Diyarbakır'da bulunmuştum ancak kısıtlı bir zamanımız olduğu için çok fazla bir şey yapamadan hemencecik oradan ayrılmıştık. Hal böyle olunca bu sefer de gitmeden önce ufak bir araştırma yapmak istedim. Elbette ki google'a 'Diyarbakır'da gidelecekler' yazdım. Oldukça yaratıcı biriyimdir. Gidilecek tarihi pek çok yer çıktı. En başta On Gözlü Köprü, Surlar, Eski Cezaevi, Dağ Kapı, Ulu Camii, sanatçıların isimlerini taşıyan müzeler olmak üzere gidilecek pek çok yer vardı. Ancak benim en çok gitmek istediğim yer Hevsel Bahçeleri ve Çayönüydü. Ne yazık ki hava şartlarının kötülüğü sebebiyle gidebilmemiz pek olası değil, ancak umut ediyorum ki hava şartlarına rağmen orayı görebileceğim. Her neyse efenim Ocak ayının 21'inde akşama doğru Diyarbakır'a vardık. Biraz geç gittiğimiz ve yol yorgunu olduğumuz için hemen uyuyup dinlendik. Ertesi gün ise kahvaltıdan hemen sonra hazırlanıp kendimizi Diyarbakır'ın Suriçi olarak geçen ilçesinin -sanırım ilçe deniyordu- sokaklarına bıraktık. Tam olarak gezmeye Dağkapı'dan başladık.

Sanırsam Diyarbakır'daki hanların tamamı bu lokasyonda bulunuyor. Etraf neredeyse kalabalık sayılırdı. Kuzenimin ve halamın söylediğine göre eskiden bu sokaklar daha kalabalık olurmuş ama geçen sene yaşanan olaylardan sonra artık böyle bir şeyin pek mümkün olmadığını söylediler. Doğal olarak insanlar artık buralardan çekilmiş ve yeni Diyarbakır olarak geçen Diclekent taraflarına gitmeyi tercih ediyorlarmış. Görsellerde de göreceğiniz üzere olaylar bitmesine rağmen halen belirli sokaklar taştan duvarlara kapatılmış. Yine kuzenimin söylediğine göre oralar halen tam olarak güvenli değilmiş. Elbette aslında ne olduğunu hiçbirimiz bilemeyiz. Beni üzen tek şey ise duvarlarla kapatılmış sokak girişinde her şeyden bir haber oyun oynayan çocuklar oldu. 

Suriçi çarşısında gezdikten sonra aşağıya inip surların bulunduğu yere geldik. Keçi burcu mutlaka bakılması gereken bir yermiş. Ee, madem mutlaka görülmesi gerekiyor bizde gidip görelim dedik. Bir önceki sene yaşanan olaylar sebebiyle belli kısımları kapalıydı. Doğal olarak bizde açık olan kısımları gezdik. İnanılmaz bir doğa manzarasına sahip. Eğer ki keçi burcuna gidip bakacağım diyorsanız lütfen giydiğiniz ayakkabılara dikkat ediniz. Zira ablamın topukluları sebebiyle gezintimizi kısa kesmek durumunda kaldık.

Kısa süren bir gezinti dahi olsa benim için yine de güzel geçti. Ben genellikle surun duvarlarını incelemek ve manzara karşısında büyülenmekle meşguldüm. Kusursuz ve ihtişamlı değildi ama betonarme bir şehirden gelmiş benim için fazlasıyla çıplak ve kusurluydu, ben her zaman kusurlu güzelliklerden etkilenmiş biri olmuşumdur. Her zaman ki gibi kendimi tam olarak açıklayamadım ama olsundu, en azından deniyorum. Kusurlu ama güzel olan manzarayı kirleten sadece iki faktör vardı onlarda; kirlilik ve çirkin mimariler. Çevre temizliğine yeterince önem verilmiş ve böylesine güzel doğal bir manzarayı kar amaçlı yapıldığı belli olan saçma mimarilerle kirletilmemiş olsaydı, inanıyorum ki atmosferi çok daha farklı olurdu.

Surları gezdikten sonra ise bir şeyler içmek için Sülüklü Han'a geçtik. Ne yazık ki telefonumun şarjı az olduğu için çok fazla fotoğraf çekemedim. Çekmiş olduğum fotoğrafların pek çoğu kötü olduğu için paylaşmamamın sizlerin göz sağlığı açısından daha iyi olacağı kanaatine vardım ve paylaşmayacağım. Mekan hakkında bilgi verecek olursam, otantik bir atmosfere ve dizayna sahip. Yemeklerinin nasıl olduğu hakkında bir fikrim yok, ama çoğunluk bu mekana şarap veyahut kahve çeşitleri için geliyor. Biz kahve çeşitlerinden menengiç kahvesi ve klasik türk kahvesini denedik. Büyük bir kahve gurusu olmadığım için kahvenin tadı için sadece sıradan kahve işte güzeldi, diyebileceğim. Üzgünüm, daha fazla yorum yapmak isterdim ama bilgisizim. Mekanla alakalı tek sorun ise dışarıda oturduğumuz için biraz üşümüş olmamızdı, onun dışında çokça sevdik ve hemen çıkışında kitapçı vardı. Gidecek olursanız eğer oraya da bir göz atın derim. Şimdilik diyeceklerim bu kadar. Diyarbakır'da gitmek istediğim pek çok yer var ama ne kadarına gidebileceğim veyahut ne kadarını blogumda paylaşacağım bilmiyorum. Şimdilik bu kadar, bir sonraki yazımda görüşmek üzere, esen kalın efenim..

Yine yeniden merhabalar. Kütüphanemdeki kitaplardan birini okumak yerine Tüyaptan aldığım yeni kitaplardan birini okumaya karar verdim ve tercihim Fahrenheit 451 oldu. Distopyaları pek sevmem ama yine de merak ettiğim eserlerden biriydi. Tüyap'a gitmeden önce instagramdan bir kaç kişiden kitap önerisi istedim ve cevap verenler arasında murekkep isimli kullanıcı bana bana kara dörtleme diye geçen dört distopya eserini önerdi ki elbette bunlar arasında Fahrenheit 451 de vardı. Kara dörtleme olarak geçen bu eserler; Yevgeni Zamyatin - Biz, Aldous Huxley - Cesur Yeni Dünya, George Orwell - 1984 ve Ray Bradbury - Fahrenheit 451.  

 

Kitabı ilk okumaya başladığımda anlamakta zorlandığımı itiraf etmeliyim. Hatta okuduğum gibi hemen anlamadığım içinde kendime öfkelenmeden edemedim. Bunun üzerine birde kitabı okumaya başladığım zaman ablamın konuşası tuttu ve kitabı anlamak daha da güçleşti. Sonunda ablamı susturup kitaba yoğunlaştım. İlk başlarda belki de anlamadığım içindir sıkıcı gelen kitap ilerledikçe beni kendine bağladı ve kitabı elimden bırakamaz oldum. Kitaptaki dünyada artık insanlar kitap okumak istemiyor ve devlette kitap okunmasını yasaklıyor. Evler artık ateşe dayanıklı olduğu içinde itfaiyecilere yeni bir görev veriliyor. Kitapları yakmak. Sevgili baş kahramanımız Guy Montag da bir itfaiyeci. Eşi ise oturma odasındaki televizyon ünitesine bağımlı yaşayan bir kadın. Montag, pek düşünmeyen ve işini severek yapan bir adamdı. Ateşin büyüleyici olduğunu ve mutlu olduğuna inanıyordu, ta ki Clarisse McClellan ile karşılaşıncaya kadar. Clarisse onun aksine çok fazla düşünen ve her şeyi sorgulayan henüz on yedi yaşında bir kızdı. Onunla yaptığı kısa yürüyüşler sonunda Montag artık önceden olduğu adam değildi. Yaptığı her şeyi sorguluyor ve mutlu olmadığını artık biliyordu. Çok fazla spoiler vermek istemiyorum bu yüzden kurgudan ziyade yorumlarımdan ve bende uyandırdığı hislerden bahsetmek istiyorum. Kendimi o zaman düşündüm ve hiç kitap okumamış biri olarak Guy Montag kadar cesur olur muydum, bilemiyorum. Belki de bende televizyon ünitelerine bağımlı yaşayan ve 'aile' ile vakit geçirip etrafımda olanlardan bir haber yaşayan zavallı insanlardan olurdum ve beni en çokta bu korkutuyor. Bu distopya Bradbury'in yaşadığı dönemi gözlemlemeleri üzerine yazılmış ve bu da demek oluyor ki aslında eserde geçen olaylar gerçekte olabilirdi ve beni korkutan şeyde bu oldu. Dediğim gibi distopyalardan hoşlanmam, bunun sebebi de olabilecek kötü şeyleri yansıtmalarıdır ve ben ütopya insanıyımdır. Yine de bu romanı okumanızı tavsiye ederim. Dünyaya, insanlara, kitaplara ve kendinize daha farklı bakmanızı sağlayacağına inanıyorum. Olduğunuz insanı, yapmakta olduğumuz her şeyi ve mutlu olup olmadığınızı sorgulamaya başlıyorsunuz. Kendimizi keşfetmemiz de ve en azından dünyamız için daha yararlı olmamız da bize yardımcı olacak bir eser olduğunu düşünüyorum. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, esen kalın efenim...

melle. rêveur

Kendimi bildim bileli her zaman hayvanlardan korkmuşumdur ki bu konuda yaşadığım bir travmada yok. Niçin veya neden korktuğumu bilmiyorum. Yalnızca korkuyorum. Belki de küçükken bu sevginin aşılanmaması veya korkumla yüzleşmemiş olmamdır. Kim bilir.. Hayvanları aslında çok severim ama onlara dokunmaya veya bana yaklaşmalarından aşırı derecede korkardım. Başta da söylediğim gibi nedenini bende bilmiyorum. Neyse efenim, iki yıla yakın bir süredir petarkadaş diye bir sitede düzenli olarak kedi veya köpek ilanlarına bakarak onlarla uzaktan bir aşk yaşıyordum ki kediler favorimdir bu arada. Bu pazartesi bir kedi ilan gördüm ve fotoğraftaki kediye ilk görüşte vuruldum. O kadar masum, hüzünlü ve tatlı bakıyordu ki bütün korkuma rağmen onu sahiplenmek istedim. Ancak çok önceden araştırmıştım ve bazıları hayvan korkusunu yenmek için hayvan sahiplenilmesini önerirken bazıları ise bunun hiçte sağlık olmadığını savunuyorlardı. Bende ilandaki numaraya mesaj atıp bu konuda o kişiye danıştım ve beni hayvan korkumu yenmem için baya yüreklendirdi ama ne yazık ki aşık olduğum kedi sahiplenilmişti. Buna üzüldüm ama yine de umarım yeni evinde çok mutlu olur.. Konuya geri dönecek olursak ertesi gün okul dönüşü dışarı çıktım ve yarım saat veya bir saat boyunca dolandıktan sonra gözüme kestirdiğim bir kedinin yakınındaki bir banka oturdum. Uzun süre kediyi izledikten sonra kediyi sevme cesaretinde bir türlü bulunamadım ve ablamı aradım. Bana kediye yaklaşmamı ve ona bakmamı söyledi. Zaten kediye yaklaşıp baktığım zaman kedinin yanıma geleceğini söyledi. İlk başta biraz çekinsem de ayağa kalktım ve kedinin yanında durduğu banka oturup ona baktım. Kedi aniden kafasını çevirdi ki bu daha çok korkmama sebep oldu. Ardından yanıma gelip bacaklarımın arasından geçtiği sırada bende elimle başını ve sırtını okşadım. Ona dokunduğumda hissettiğim korkunun tarifi yoktu ama korkumu azda olsa yendiğim için az da olsa mutluydum. Ardından hemen kalktım ve sokağın aşağısına doğru indim. Orada çok sevimli bir yavru kedi gördüm. Ona yaklaştım ve o da hemen yanıma geldi. İlk sevdiğim kediye oranla küçük yavru kediyi daha çok sevdim. Sırtını, başını ve kuyruğunu okşadım. Bacaklarımın arasından geçerek oyun oynamasına için verdim ve onu sevdiğim için çok sevinen küçük kedi ellerime doğru zıplamaya başlayınca biraz korktum ve bugünlük bu kadar yeter diyerekten kediyi son kez sevip ondan uzaklaşıp eve gittim. Ancak şunu söylemem gerekiyor ki büyük kediyi sevdiğim sıra korku ve heyecan dışında pek bir şey hissetmedim. Ama yavru kediyi sevdiğim sıra içimde korku olasa da ona dokunduğum için o kadar mutlu oldum ki bu mutluluğu kelimelere dökebileceğimden emin değilim. Hayatımda ilk kez bir korkumla yüzleştim ve yanımda kimse olmadan tek başıma yapabildiğime halen inanamıyorum. Elbette görüştüğüm hanımefendi ve ablamın desteği olmadan yapamazdım. Korkumu tam anlamıyla atlattıktan sonra ise bir kedi sahiplenmeyi düşünüyorum. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, esen kalın efenim..

melle. rêveur