Herkese Merhaba!

Aslında bu yazıyı çok önceden yazmayı planlamıştım ancak kısmet bugüneymiş. Film yorumu yazma önerisi bir okurum tarafından gelmişti ve ilk başta benden bu filmi yorumlamamı istemişti. Ancak ne yazık ki bazı sebeplerden ötürü bu yazıyı hep erteledim ve sonunda yazıyorum.. Filmin orjinal adı "Léon: The Professional" ancak elbetteki türkçeye daha farklı bir şekilde "Léon: Sevginin Gücü" olarak çevrildi. Aslında ben filmi parça parça ve farklı zaman dilimlerinde izledim. Elbetteki film zihnimde bir bütün olarak birleşse de, doğal olarak en sevdiğim sahneler daha ön planda (bkz. Léon'un iş başında olduğu sahneler). Dürüst olmak gerekirse ben Natalie Portman'a hayranım ama bu filmde canladırdığı karakteri çok sevdiğimi söyleyemeyeceğim. Genel olarak filmi izleyen herkeste bi' Mathilda sevdası olsa da ben Léon sevdalıları kısmında bulunuyorum.

Filmden bahsedecek olursam ana karakterler Mathilda ve Léon. Tetikçi olan Léon aynı binada oturduğu Mathilda ile hayatlarının garip bir şekilde birleşmesini konu alıyor. Matilda on iki yaşları civarında küçük bir kız ve ailesinin intikamını almak istiyor. Aslında ailesinden nefret eden Mathilda küçük kardeşinin intikamını almak istiyor demek daha doğru olur. Léon profesyonel bir tetikçi ve kurallarının dışına asla çıkmaz. Ancak bazı istisnalarda bulunacak ve ne yazık ki ağır bir bedel ödeyecek. Mathilda ise benim gözümde ailesi yüzünden problemli bir kız çocuğu ve Léon'a beslediği aşk ise biraz saplantılı.. İzlerken bazı bölümlerde Mathilda'yı boğmak istemedim değil. Hatta ilk başlarda pek sevmedim ama daha sonra sevdim. Sanırım Léon dan ötürü. Léon, en iyi tetikçilerden olmasına rağmen izlerken anladığım kadarıyla zihnen çocuk gibi ve bazı konularda oldukça saf. Hangi konularda olduğunu söylemeyeceğim, izleyip kendiniz görün ki spoiler vermek istemediğim pek bir şey yazamadım ve bazı spoilerlar vermişte olabilirim.. Filmin sonunda çok duygulanacak hatta belki de kızacağınızı düşünüyorum. Çünkü ben izlerken tam olarak bunları hissettim. Aksiyon ve dram karışımı olan bu filmi izlemenizi tavsiye ederim. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere efenim, esen kalın..

melle. rêveur

Şu hayatta sizce en zor şey nedir? Uzun bir süredir hayalini kurduğunuz bir şeyden vazgeçmek mi, yoksa her şeyi geride bırakıp yeni bir hayale yelken açmak mı? Benim için her ikisi de çok zor ve ne gerçekleşmesi oldukça zor olan hayalimden vazgeçebiliyorum ne de yeni bir hayal kurabiliyorum. Kendimi boşlukta ve değersiz hissediyorum. Bunun için ise en çokta kendime kızgınım, öfkeliyim. Öfkem öylesine güçlü ki ağlamamak için kendimi zor tutuyorum ki az önce göz yaşlarıma yenik düştüm. Ağladığımı itiraf etmek bile utanç verici geliyor. Bu yazıyı yazarken dahi hayalimin gerçekleşemeyecek olması öfkemi tekrardan canladırıyor ve göz pınarlarımdan aşağıya düşmek isteyen göz yaşlarımı geriye itiyorum ama biliyorum ki buna da yenik düşüp kaybedeceğim ve göz yaşlarım serbest kalacak. Bu denli zayıf ve çaresiz biri olmam.. Sanırım beni en çok kızdıran da zayıf biri olduğumu bilmek ve bu değiştirebilmek için hiçbir çaba sarf etmemek. Buradaki en büyük suçlu benim ancak elbette ki buna sebep olanlarda var ve onlara bunun için izin veren de yine benim. Her halükarda hata hep bende. Düşünmeden edemiyorum, nasıl oluyor da her şeyin farkında olup da hiçbir çaba sarfetmem. Böylesine bir çelişkinin cevabını bilen var mı? Nasıl oluyor da her şeyin farkında olmamıza rağmen hiçbir şey yapmıyoruz. Diğer insanlar başarılıyken biz neden başarısızız?

Her insan dünyaya belirli sebepler için gelir. İyi veyahut kötü şeylere sebep olmak için. Ben buna inanıyorum. Herkesin doğumunun bir sebebi var. Boşuna bu dünyaya gelmedik, öyle değil mi? Sürekli aklımı kurcalayan düşüncelerden biri de işte bu. Ne iyi bir şey yapıyorum ne de kötü bir şey. Tamamıyle boş yaşıyorum. Hiçbir işe yaramıyorsam o halde niçin geldim bu dünyaya? Yapabileceğim en iyi şey öldükten sonra organlarımı bağışlamak olsa gerek? Bilemiyorum çoğu zaman doğmamış olmam gerekiyormuş veya hemen şuan ölmem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Başkalarına ya da en azından kendim için yararlı bir şey yapamamak beni kahrediyor ve ölme isteği uyandırıyor ama ne yazık ki kendime zarar veremeyecek kadar da inançlı biriyim..

melle. rêveur

Herkese Merhaba!

Yorgun bi' şekilde yurttan eve geldim ve masamda gördüğüm kargoyla bütün yorgunluğum kayboldu. Hemencecik kargomu açtım ve sipariş ettiğim kitapları görünce içim bi' mutluluk ve hemen hepsini okumak istemenin telaşına kapıldım. Ama eminim ki kitap sevdalıları bu sabırsızlığımı çok iyi anlar. Sait Faik Abasıyanık'ın eserlerini büyük bir utançla itiraf etmeliyim ki yeni okumaya başlayacağım. En azından hiç olmamasından iyidir öyle değil mi? En azından ben kendimi böyle avutuyorum. Neyse efenim, İş Bankası Yayınlarının büyük bir tutkunu olan ben ağabeyimi de ikna edince önceden beri gözüme kestirdiğim serinin hepsini aldım. Elbette araya bir adette şiir kitabı sıkıştırmadan edemedim. Şiir okumaktan ne yazık ki pek hoşlanmayan biriyim ama yakın bi' dostumun hatırına sevmeye çalışacağım. Ancak elimde zaten şiir kitapları var ve sevgili dostum İran edebiyatı aşığı olduğu için kendisine Sohrab Sepehri 'nin Biz Hiçi Biz Bakış kitabını aldım. Kendisine en kısa süre armağan etmeyi planlıyorum ki umarım bu yazıyı okumaz. Kitapları en kısa süre bitirip yorumlarımı sizlerle paylaşmak için sabırsızlanıyorum ve sizden bi' ricam da bana kitap önermeniz olacak.Umarım yazı hoşunuza gitmiştir, esen kalın.. 

melle. rêveur 

Herkese Merhaba!

Fransız sinemasından izlediğim ilk film ve şuana kadar izlediğim tüm filmler arasından en sevdiğim Amelie oldu diyebilirim. Filmin orjinal adı 'Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain' türkçeye çevirecek olursak 'Amélie Poulain'in Masalsı Kaderi' oluyor. Tanıdığım herkese zorla izletip sevdirmeye çalışmak için türlü çılgınlıklar yapmadım değil. Ne yazık ki pek azı benim sevdiğim kadar sevebildi. Bu benim için oldukça üzücü oldu. Her neyse efenim filmimizin konusuna geçecek olursak kısaca şöyle yorumlayayım, Amelie adında bir genç kızımız var ve evinde şans eseri bulduğu eski bir kutu ile hayata bakışı tamamiylen değişir. Artık kendini insanlara yardım etmeye adayan bir kahraman olarak görür ve bu sırada ise hayatının aşkı ile karşılaşır. Tabi benim yorumum ile hayatının aşkı. Hayatının aşkına karşı kendini gizli tutmak isteyen Amelie ise oldukça sıra dışı yöntemlere başvurur ve izlerken eminim ki sizde çok eğleneceksiniz.

Her zaman zengin ve ünlü olan birine duyulan aşktan ziyade sıradan insanların arasında yaşanan aşkı konu alan filmleri daha çok sevmişimdir. Oyuncuların doğallığı ise filmi sanki günlük hayatınızdan bir kesiti zihninizde canlandırıyormuşcasına gerçekçi ve doğal kılıyor. Film izlerken yüzünüzde hep bir tebessüm oluşuyor ve ben bu filmden sonra Audrey'e aşık oldum diye bilirim. İzlemediğiyseniz eğer hadi ne duruyorsunuz hemen gidin ve izleyin. Umarım Amelie'yi izledikten sonra sizde en az benim kadar çok seversiniz. Esen kalın..

melle. rêveur

Herkese Merhaba!

Uzun süredir pek fazla paylaşım yapamadım. İnstagram da takip edeniniz var ise pek düzenli olmaksızın orada paylaşımlarda bulundum yalnızca. Ancak sınav dönemimin son demlerine geldiğim için artık düzenli olarak paylaşımlarda bulunacağım. Yani ümit ediyorum. Öyleyse konumuza geçelim..