Herkese Merhaba!

Aslında bugün kitap yorumu yapmayı planlıyordum ama ne yazık ki şuanda okuduğum kitabı bitiremediğim için bende dizi önerisinde bulunayım dedim. Önereceğim dizi favorilerim arasında ve birinciliği elinde tutuyor. Benim gibi bilim kurgu seven biriyseniz inanıyorum ki bu diziye bayılacaksınız. Elbette tamamiyle bilim kurgu değil. Bilim kurgu, dram, aksiyon karışımı bir dizi. Kısaca diziden bahsedecek olursam dizi Sarah Manning ile başlıyor ve kendisine tıpatıp benzeyen bir kadınla karşılaşıyor ki o sıra kadın intihar ediyor. Elbette ki şoka giren Sarah kadının çantasını kapıp kaçıyor. Kurtulmak istediği bir geçmişi olan Sarah ölen kadının yani Elizabeth "Beth" Childs'ın yerine geçiyor ve işte bundan sonra işler git gide çılgınlaşıyor. Başrol oyuncusu ve en son yayınlanan sezona kadar toplam on beş farklı karakteri oynayan Tatiana Maslany'ın harika oyunculuğu ise dizinin başka bir güzel yani. Diziyi izlerken sanki tüm karakterleri farklı biri oynuyormuş gibi hissediyorsunuz ama aslında hepsini aynı kişi oynuyor ve bunu idrak etmek epey zaman alıyor. Daha fazla şey anlatıp dizinin büyüsünü bozmak istemiyorum. Bu yüzden sizi diziyle baş başa bırakıp köşeye çekiliyorum. İzleyin, izlettirin. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere, esen kalın.

melle. rêveur

Ne güzel söylemiş Cahit Külebi.. Öyle değil mi? Oldum olası huzur bulduğum tek yer denizdir. Bunun nedeni belki de mavinin verdiği katıksız huzurdur, bilmiyorum. Eğer ki o gün mutsuz isem hemen kendimi bir sahil kenarına atarım ama yok gidemiyorsam ki eğer başımı kaldırır gökyüzünde huzuru bulurum. Evet, beni iyi hissettiren şey mavi. Sanırım bu yüzden de en çok gökyüzünü bulutları ve denizi fotoğraflıyorum. Sahil kenarında bir bankta tek başıma öylece oturup hüznümü doruklarına kadar yaşayıp ardından tuhaf bir rahatlama, hafifleme hissi gelir. Hüznümü yaşadığım için mi mutlu oluyorum yoksa artık hüzünlenemeyecek kadar hüzünlendiğim için mi? Belki de artık hüzünlenmemi gerektirecek bir sebep kalmadığı içindir. Ne çok hüzün yazmışım öyle.. Ah, ama hayatın kendisi de hüzünlü değil midir? Bu sözümden dolayı sürekli sızlanan biri olduğumu düşünmeyin sakın. Aslında hayatı severim. Yalnızca hayatın hüzünlü kısmını kimi zaman daha bi' çok sever ve sahiplenirim. 

melle. rêveur   

Herkese Merhaba!

Oldukça sıkıcı bir başlangıç olacak ama uzun bir aradan sonra tekrardan merhabalar efenim. Aslında bloga daha çok vakit ayırmak istesem de zaman bulamamam veya sebepsiz bunalımlarım yüzünden bir türlü vakit ayıramıyordum. Kendime en az zilyon kez tekrar ettiğim sözü yeniledim ve 'Artık düzenli olarak yazı yazacağım. Bu sefer kesin yapacağım!' dedim ve kolları sıvadım. Bu sefer başaracağımdan eminim. Yani umarım..

Lafı fazla uzatmaya gerek yok. Hazırlık sınıfında olduğum için artık ingilizce de bir şeyler karalamaya karar verdim. Elbette yazı çokça hatalı olabilir ve gördüğünüz hatalar olursa bana söylerseniz eğer çok müteşekkir olurum efenim.. Blogun içeriğini değiştirmeyi düşünmüyorum. Yine kitaplar -tabi bi' zahmet artık okumaya başlarsam-, filmler, kendi çapımda yazdığım ufak tefek yazılar, fotoğraflayabilirsem gittiğim yerler, zayıflamayı başarabilirsem belki stil postları ama bundan pek emin değilim, okuldan fırsat bulup tembelliği bırakırsam yemek tarifleri, eskiz kursuna başladığım için belki beceriksiz birkaç adet çizim.. Kısacası en az ruhum kadar tutarsız ve dengesiz bir blog olacak. Elbette üşengeçliği bir kenara bırakıp başarabilirsem. Şimdilik esen kalın efenim, bir sonraki yazımda görüşmek üzere ^^

melle. rêveur  

Herkese Merhaba!

Aslında bu yazıyı çok önceden yazmayı planlamıştım ancak kısmet bugüneymiş. Film yorumu yazma önerisi bir okurum tarafından gelmişti ve ilk başta benden bu filmi yorumlamamı istemişti. Ancak ne yazık ki bazı sebeplerden ötürü bu yazıyı hep erteledim ve sonunda yazıyorum.. Filmin orjinal adı "Léon: The Professional" ancak elbetteki türkçeye daha farklı bir şekilde "Léon: Sevginin Gücü" olarak çevrildi. Aslında ben filmi parça parça ve farklı zaman dilimlerinde izledim. Elbetteki film zihnimde bir bütün olarak birleşse de, doğal olarak en sevdiğim sahneler daha ön planda (bkz. Léon'un iş başında olduğu sahneler). Dürüst olmak gerekirse ben Natalie Portman'a hayranım ama bu filmde canladırdığı karakteri çok sevdiğimi söyleyemeyeceğim. Genel olarak filmi izleyen herkeste bi' Mathilda sevdası olsa da ben Léon sevdalıları kısmında bulunuyorum.

Filmden bahsedecek olursam ana karakterler Mathilda ve Léon. Tetikçi olan Léon aynı binada oturduğu Mathilda ile hayatlarının garip bir şekilde birleşmesini konu alıyor. Matilda on iki yaşları civarında küçük bir kız ve ailesinin intikamını almak istiyor. Aslında ailesinden nefret eden Mathilda küçük kardeşinin intikamını almak istiyor demek daha doğru olur. Léon profesyonel bir tetikçi ve kurallarının dışına asla çıkmaz. Ancak bazı istisnalarda bulunacak ve ne yazık ki ağır bir bedel ödeyecek. Mathilda ise benim gözümde ailesi yüzünden problemli bir kız çocuğu ve Léon'a beslediği aşk ise biraz saplantılı.. İzlerken bazı bölümlerde Mathilda'yı boğmak istemedim değil. Hatta ilk başlarda pek sevmedim ama daha sonra sevdim. Sanırım Léon dan ötürü. Léon, en iyi tetikçilerden olmasına rağmen izlerken anladığım kadarıyla zihnen çocuk gibi ve bazı konularda oldukça saf. Hangi konularda olduğunu söylemeyeceğim, izleyip kendiniz görün ki spoiler vermek istemediğim pek bir şey yazamadım ve bazı spoilerlar vermişte olabilirim.. Filmin sonunda çok duygulanacak hatta belki de kızacağınızı düşünüyorum. Çünkü ben izlerken tam olarak bunları hissettim. Aksiyon ve dram karışımı olan bu filmi izlemenizi tavsiye ederim. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere efenim, esen kalın..

melle. rêveur

Şu hayatta sizce en zor şey nedir? Uzun bir süredir hayalini kurduğunuz bir şeyden vazgeçmek mi, yoksa her şeyi geride bırakıp yeni bir hayale yelken açmak mı? Benim için her ikisi de çok zor ve ne gerçekleşmesi oldukça zor olan hayalimden vazgeçebiliyorum ne de yeni bir hayal kurabiliyorum. Kendimi boşlukta ve değersiz hissediyorum. Bunun için ise en çokta kendime kızgınım, öfkeliyim. Öfkem öylesine güçlü ki ağlamamak için kendimi zor tutuyorum ki az önce göz yaşlarıma yenik düştüm. Ağladığımı itiraf etmek bile utanç verici geliyor. Bu yazıyı yazarken dahi hayalimin gerçekleşemeyecek olması öfkemi tekrardan canladırıyor ve göz pınarlarımdan aşağıya düşmek isteyen göz yaşlarımı geriye itiyorum ama biliyorum ki buna da yenik düşüp kaybedeceğim ve göz yaşlarım serbest kalacak. Bu denli zayıf ve çaresiz biri olmam.. Sanırım beni en çok kızdıran da zayıf biri olduğumu bilmek ve bu değiştirebilmek için hiçbir çaba sarf etmemek. Buradaki en büyük suçlu benim ancak elbette ki buna sebep olanlarda var ve onlara bunun için izin veren de yine benim. Her halükarda hata hep bende. Düşünmeden edemiyorum, nasıl oluyor da her şeyin farkında olup da hiçbir çaba sarfetmem. Böylesine bir çelişkinin cevabını bilen var mı? Nasıl oluyor da her şeyin farkında olmamıza rağmen hiçbir şey yapmıyoruz. Diğer insanlar başarılıyken biz neden başarısızız?

Her insan dünyaya belirli sebepler için gelir. İyi veyahut kötü şeylere sebep olmak için. Ben buna inanıyorum. Herkesin doğumunun bir sebebi var. Boşuna bu dünyaya gelmedik, öyle değil mi? Sürekli aklımı kurcalayan düşüncelerden biri de işte bu. Ne iyi bir şey yapıyorum ne de kötü bir şey. Tamamıyle boş yaşıyorum. Hiçbir işe yaramıyorsam o halde niçin geldim bu dünyaya? Yapabileceğim en iyi şey öldükten sonra organlarımı bağışlamak olsa gerek? Bilemiyorum çoğu zaman doğmamış olmam gerekiyormuş veya hemen şuan ölmem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Başkalarına ya da en azından kendim için yararlı bir şey yapamamak beni kahrediyor ve ölme isteği uyandırıyor ama ne yazık ki kendime zarar veremeyecek kadar da inançlı biriyim..

melle. rêveur